Kaya Özkaracalar

Japon animasyonu veya kısa ifadesiyle ‘anime’ hayranlarının ve genelde animasyon meraklılarının son dönemdeki ilgi odağı Vampire Hunter D: Bloodlust (buradan itibaren VHD:B olarak geçecek) adlı uzun metraj sinema filmi. VHD:B, geçen yıl anavatanı dışında sınırlı ölçekte olsa da ABD’de de sinemalarda ticari vizyona girdi. Türkiye’de ise üniversitelerdeki gösterimlerinde ve Ankara’daki Japon Animasyonu Günleri gibi etkinliklerde DVD üzerinden sinevizyon ortamında izleyicilerle buluştuğunda yoğun bir ilgi ve beğeni topladı. VHD:B’nin animenin tarihsel seyri açısından ilginç bir özelliği var: Animasyon sanatının bu özgün, ulusal ekolünün dünya çapında tanınmasında öncü bir rol üstlenmiş olan anime klasiklerinden Vampire Hunter D’nin (VHD) 15 yıl sonra çekilen devam filmi.

Aslında VHD’nin –ve dolayısıyla VHD:B’nin- kökenleri biraz daha da eskilere dayanıyor. Vampir Avcısı D’nin ortaya çıkışı, 1983’ten itibaren yayınlanmaya başlayan aynı adlı resimli roman dizisiyle olmuş ve iki yıl sonra uzun metraj animasyon filmi olarak beyazperdeye uyarlanmış. VHD, bir hayli gecikmeyle de olsa nihayet 1992’de İngilizce’ye dublajlanarak ABD’de vizyona girecek ve ardından defalarca televizyonlarda gösterilecek, nihayet hem ABD’de, hem Britanya’da video piyasasına sürülecek ve böylece Japon animasyonun Batı’da popülerleşmesinde önemli bir rol üstlenecekti. Yarı-insan, yarı-vampir olan Vampir Avcısı D karakterinin, bu özelliğinden dolayı öncülünün Amerikan çizgi roman karakteri Blade olduğu söylenebilir. VHD her şeyden önce, daha sonraki daha da sert animelere oranla bugün ılımlı görünse de, bir çizgi filmde alışık olunmayan derecede kan, şiddet ve erotizm içermesi açısından dikkat çekmişti. Daha filmin başlarında kanın gövdeyi götürdüğü açılış sahnesinin ardından D’nin vampir avcısı hizmetinden yararlanmak isteyen genç kızın ona “sana verecek param yok ama günde üç öğün yemek yapabilirim ve istersen benle yatabilirsin” demesinden bunun yetişkinlere hitap eden bir ürün olduğu belli oluyordu. VHD, pek çok farklı anlatısal ve görsel stili bir potada eriten bir çalışmaydı. Başkarakter, spagetti westernlerden çıkmış bir kelle avcısı gibiydi, özellikle az konuşur olması açısından Clint Eastwood’un ‘Man with No Name’ tiplemesini çağrıştırıyordu (zaten Sergio Leone’nin spagetti westernleri de Japon samuray filmlerinden esinlenmiştir). Dinozorlarların kol gezdiği bu coğrafyada, en yeni teknoloji ürünü silahlar bilimkurgu unsuru katıyor, kasabanın mimari yapısı İngiliz Hammer stüdyosu korku filmlerinden aşina olunan 19’uncu yüzyıl Orta Avrupası izlenimi yaratıyordu. Yani popüler kültürün pek çok motifi, “uzak bir gelecek” açıklamasının ardından perdede arzı endam ediyordu.

VHD:B’nin VHD ile karşılaştırması ise her şeyden önce animasyon tekniğinin geçen yıllar boyunca nereden nereye geldiğine tanıklık ediyor. Gerçi VHD:B, canlandırma tekniği açısından animedeki en yüksek doruk sayılmayabilir, orta metraj bir sinema filmi olan Blood: The Last Vampire (2001) bu açıdan daha ‘başarılı’ bir ürün. Ama VHD:B, her biri adeta bir tabloyu andıran kompozisyonları ile görsel açıdan çok daha göz doldurucu; umarım Türkiye’de de bir dağıtımcı çıkıp VHD:B’yi vizyona sokar da büyük perdede layıkıyla izleyebiliriz. Spagetti western etkisi VHD:B’de, VHD’ye oranla çok daha belirgin, bu kez yalnızca başkarakterin tiplemesinde değil (üstelik bu kez D’nin İngilizce sesi, Clint Eastwood’u bir hayli andırıyor) neredeyse filmin ilk yarısının genelinde anlatıya bir spagetti western havası hakim: büyük para ödülü için birbirleriyle rekabet halindeki kiralık silahşörlerin mücadelesini izliyorsunuz. İkinci yarıdaki anlatı ise Francis Ford Coppola’nın Dracula uyarlamasını anımsatıyor çünkü bu kez vampir ve genç kadın arasında bir aşk ilişkisi söz konusu; vampir –ve sevgilisi- trajik figürler olarak sunuluyorlar. Üstelik VHD:B’nin yaratıcıları Coppola’dan daha cüretkar davranmışlar. Coppola, romanın alt-metnini su yüzüne çıkarmadaki bütün başarısına karşın sınırları zorlamada sonuna kadar cesaret gösteremeyerek, mutlu sonu ancak ilahi haç imgelerinin gücü karşısında Dracula’nın netamet getirerek huzura kavuşmasıyla tasavvur edebildiği için filminin finalinde hayal kırıklığı yaratmıştı. Bir de VHD:B’yi izleyin..